De 2019 Grizzly trail, mijn eerste 100km race.

Daar sta ik dan. Het is 26 Oktober 2019 om 6:00 in de ochtend en hier sta ik aan de startlijn voor een 100km wedstrijd. Wat een apart gevoel. Ik heb 18 uur de tijd om 100km uit te lopen. Is mijn training genoeg is? Zal mij dit lukken? Of heb ik deze keer een te groot doel voor mijzelf gezet? Wat er ook gaat gebeuren ik ga het proberen. Ik ga mijn eerste 100KM race lopen.

Het zijn de laatste paar tellen voor het startschot. Ik geef mijn vriendin nog een kus en zwaai naar mijn ouders. Hun drieen zijn hier om mij te ondersteunen en ik zal hun weer zien bij de verzorgingsposten. Er zijn 4 verzorgingsposten deze race. Deze staan op: 25KM, 47KM, 63KM en op 86KM. Ik ben inmiddels begonnen met rennen en het zal minimaal een paar uur duren voordat ik mijn crew weer zie.

Omdat het vroeg in de ochtend is, is het nog donker en iedereen loopt met een hoofdlamp. Een bijzonder vertrek zo in het donker. Ik check de eerste paar kilometer hoe ik mij voel: Fit genoeg en ik heb er zin in. De eerste 25 kilometer gaan redelijk snel voorbij. Ik ben redelijk fit en geniet van de omgeving terwijl we in het donker lopen. Echt prachtig om zo s’nachts in het maanlicht en onder de sterren over het heuvellandschap van Limburg te lopen. Naarmate de tijd verstrekt begint de zon op te komen en ook dit geeft een positieve boost aan mijn energie.

Eenmaal aangekomen bij de eerste verzorgingspost op 25KM zie ik mijn vader al staan. Mijn vriendin heeft coeliakie (een auto-immuun ziekte) en is na de start om 6:00 s’ochtends terug gegaan naar onze AirBnB om te slapen zodat ze niet te vermoeid raakt. Mijn moeder is daar ondertussen bezig om eten voor te bereiden voor mij op de volgende verzorgingspost.

Het is zo rond 9:00 wanneer ik even met mijn vader bijpraat en weer voldoende eten en drinken inneem en aanvul voor de volgende kilometers. Na ongeveer een kwartiertje loop ik verder en verheug me er al op om mijn vriendin en beide ouders te zien op de tweede verzorgingspost op 47KM.

 

Aankomst 25KM verzorgingspost

Vol goede moed vertrek ik bij de eerste post en ik heb er zin in. Maar al gauw begin ik moeite te krijgen. Inmiddels meer dan 30KM gelopen en er zaten aardig wat hoogtemeters in. Nu volhouden tot de volgende post! Nog maar 17KM. Makkelijker gezegd dan gedaan. Het viel mij zwaar. 10KM verder en ik zat op 40KM, bijna een volle marathon. Maar ik trok het nu even niet meer. Ik had ook al mijn drinken en al op en moest nog 7 kilometer tot de volgende post. Het terrein was ook zwaar dus die 7 kilometer zou nog wel een uur duren. Inmiddels was ik stukjes gaan lopen ipv rennen. 5 minuten lopen en dan weer verder rennen. Ik moest en zou de verzorgingspost halen. Uiteindelijk was ik nog geeneens halverwege. De helft moest ik toch wel kunnen redden? Ik ging door. 

Gelukkig was ik een andere loper tegen gekomen waarmee ik aan de praat raakte en dit heeft mij een tijdje afgeleid. Inmiddels was hij verder gegaan en probeerde ik het te redden tot de volgende post. Een tijdje later was ik eindelijk op de 47KM. Ik zag mijn vriendin al naar mij toe rennen en ik was zo blij om een bekend gezicht te zien en eindelijk op een leuke plek te zijn dat ik met tranen in mijn ogen de volgende post bereikte. Maar ik was op.

Gelukkig werd ik goed verzorgd door mijn crew. Ik kon nog vrij weinig zeggen maar mijn moeder had lekker warm eten gemaakt en mijn vriendin en vader waren er ook bij om mij aan te moedigen. Ik zat al bijna op de helft. Ik had al meer dan een marathon gelopen en ik was kapot. Maar ik had er vertrouwen in dat een warme maaltijd en voldoende eten en drinken inslaan mij goed zou doen. Na een welverdiende pauze van een half uur ging ik weer verder. Inmiddels waren we al zo rond de 6 uur bezig met de race.

Niets meer waard na 47KM.

De verzorgingspost waar ik nu was (47KM) was ook de volgende verzorgingspost. Het volgende stuk was een lus van 16KM en dan zouden we weer terug komen bij deze plek. 16KM maar. Dat zou ik wel even doen, ik had immers al 47KM gelopen en dit kleine stukje kon er nog wel bij. 3KM verder en ik voelde al dat het niet goed ging. Het eten had mij energie gegeven maar mijn benen waren op. De tijd die het toen leek te duren om die lus af te maken leek eeuwig te duren. Dit was het zwaarste gedeelte van de race met de meeste hoogtemeters en het was extreem zwaar. De meerderheid van deze 16km heb ik gelopen en meerdere keren heb ik gedacht om het op te geven. Maar ja opgeven? Je moet zoiezo terug lopen ook als je op geeft. Dus door naar de volgende verzorgingspost dan maar.

Enige tijd later kwam ik dan uiteindelijk weer terug bij de verzorgingspost. Ik had er helemaal geen zin meer in. Ik zat er doorheen. Gelukkig werd ik ontvangen door mijn crew en zij vertelden mij dat de meeste mensen hier hadden opgegeven. 1 voor 1 zaten de lopers er doorheen en vele trokken het niet meer. Bij mij was het niet anders. Maar ik was eigenwijs.

Bij de verzorgingspost ging ik de tent in en begon ik welverdiend te eten en te drinken. Ik nam een koffie en dat deed mij echt goed. Ik heb daar een kwartier gezeten en afgevraagd of ik nog door wilde gaan. Mijn ouders zeiden dat ik zoiezo trots kon zijn maar mijn vriendin zei al dat ik niet op mocht geven. En ook voor mijzelf kon ik niet de mensen onder ogen komen tegen wie ik zei dat ik 100km ging doen. Ook mijzelf zou ik niet onder ogen kunnen komen als ik op zou geven.

Gelukkig waren de vrijwilligers bij de organisatie ook erg aardig en hun motiveerde mij ook om door te gaan. Daarnaast was er ook nog een andere renner waarmee ik af en toe al een tijdje samen liep. Hij wist ook dat ik het kon. Fysiek was ik sterk genoeg maar de mindset na zoveel uren afzien kan zwak zijn. Gelukkig wisten de mensen om mij heen mij voldoende te motiveren dat ik besloot door te gaan. Als ik zal zou stoppen dan zou dit pas weer op de volgende verzorgingspost zijn. Op na de 86KM!

Jan, een andere renner die mij er doorheen heeft geholpen

Wonderbaarlijk genoeg zodra ik de keuze had gemaakt om door te gaan voelde ik de energie terug stromen in mijn lijf en de afstand van 63KM naar 86KM ging zo voorbij. Ik had nieuwe hoogtes bereikt. Ja tuurlijk, zo af en toe moest ik lopen omdat de benen het simpelweg nooit zo zwaar hadden gehad. Inmiddels was het ook donker en moest de hoofdlamp weer op. Al meer dan 15 uur bezig maar mijn mindset was enorm sterk. Ik voelde mij enorm trots dat ik door was gegaan en ik was blij dat mijn lichaam en geest nu op 1 lijn zaten. Ze begrepen elkaar en beide wisten ze dat ik ze verteld: Wij gaan dit doen! Wij gaan de 100KM uitlopen. Ik haalde alles eruit en ging als een speer. Zo rond 21:00 uur kwam ik aan bij de laatste verzorgingspost.

Deze verzorgingspost was voor mij super gezellig. De lopers waarmee ik hier op de foto sta kwam ik onderweg vaak tegen en samen waren we aan het afzien. Dit schept wel een band. Ook had ik nog 3 uur over om de laatste 13KM te lopen. In mijn hoofd had ik het dus praktisch al gehaald. Dit gaf een fijn en trots gevoel en ook was het natuurlijk fijn om mijn ouders en vriendin weer te zien. Ik genoot van een lekker soepje en verzamelde weer krachten. Na een pauze van zo rond de 15 minuten ging ik weer verder. Op naar de 100 nu!

Verzorgingspost 87KM

Toen ik eenmaal wegliep van de laatste verzorgingspost besefde ik mij dat ik een fout had gemaakt. Het stuk hiervoor ging ik als een speer maar doordat ik een tijd gezeten had was ik verstijfd. Mijn benen deden echt pijn en nadat ik de hoek om was van de verzorgingspost moest ik al lopen. Maar het was nog 13KM naar de finish en ik had ongeveer 3 uur de tijd. Dat zou ik moeten redden met een tempo waarbij ik loop, toch?

Maar toch wou ik niet alleen lopen. Ik liep wanneer ik echt niet anders kon. Vooral heuvelafwaarts had ik zo’n last van mijn benen dat ik echt heel rustig moest lopen. Maar wanneer het weer even kon begon ik weer met rennen. Ik wilde niet dat ik dadelijk wel 100 kilometer loop maar de tijdslimiet niet haal en alles dus voor niets is geweest. Ik kwam ook andere lopers tegen die aan het lopen waren maar ik had hun achter mij gelaten omdat iets in mij zei dat ik door moest blijven rennen.

Na een hele zware en voor mijn gevoel zware tijd kwam ik eindelijk bij het 100 kilometer punt. Ik had nog 20 minuten over. Maar ik zag geen finish. Geen lichten en geen gejuich, geen geklap. Wat was dit? Maar snel door rennen dan, nog 20 min. Ik kreeg lichte paniek, het zal toch niet?

Ik werd stilletjes aan boos van binnen. Ik heb net 100KM gelopen! Ik heb die mooie finish verdiend maar nu ga ik het misschien niet redden? Wat een kutzooi zeg. Inmiddels was het 23:45 en had ik nog een kwartier. Maar waar was die finish nou? Gelukkig kwam daar iemand van de organisatie aan. Zij (en de mensen thuis) konden precies zien waar ik was aan de hand van GPS tracking. De organisatie zei al dat ik het cut-off point niet had gered en als ik nu pas op deze afstand was dat ik de tijd niet zou redden. 

Mijn ouders geloofden dit natuurlijk ook omdat de mensen van de organisatie dit zeiden. Maar mijn vriendin, die net zo eigenwijs is als mij, die geloofde wel dat ik het zou redden. Omdat zij dit bleef zeggen is uiteindelijk iemand van de organisatie mij tegemoet komen lopen. 

Op dit punt zat ik op de 101KM en kwam de persoon van de organisatie eraan. Ik zag hem al aan zijn hoofdlampje. Hij vertelde mij dat het nog maar 2KM was en dat mijn ouders en vriendin al op mij aan het wachten waren. Ik vroeg hem kan ik het nog redden? Gaat het nog lukken voor de cut-off tijd? Hij zei als ik door zou rennen dat dit wel mogelijk was. Dat was alles dat ik hoefde te weten.

Ik begon te sprinten met alles dat ik had en de persoon van de organisatie naast mij bleef mij aanmoedigen. Alsof de natuur het aanvoelde kwam er op een gegeven moment een roofvogel vlak naast mij meevliegen. Waarschijnlijk was dit een valk. Dit was echt supercool en ik lachte van binnen. Ik wist nu zeker dat ik het ging redden.

Die laatste 2KM heb ik gesprint en alsof het voorbestemd was begon het licht van mijn hoofdlamp te knipperen op het moment dat de finish in zicht was. De accu van mijn hoofdlamp was op en op dat moment kwam ik net in het verlichtte terrein van de finish. Ik verzamelde nog 1 keer alle kracht en sprintte tot op het eind. Ik eindigde met een tijd van: 17:58:38. Minder dan 1,5 minuut voor de tijdslimiet. Wat spannend zeg!

Eenmaal over de finish omhelsde ik mijn vriendin en mijn ouders en begon ik keihard te lachen. Ik had mijn doel behaald! Ik kon niet lang ter plekke genieten omdat ik na 18 uur rennen enorm begon af te koelen wanneer ik stil stond. Dus ik ben snel de auto ingestapt en ik werd terug gebracht naar de AirBnB om een welverdiende douche te nemen.

Het resultaat van de 100KM de dag erna kunnen jullie hieronder zien:

De welverdiende medaille 🙂

2 reacties op “De 2019 Grizzly trail, mijn eerste 100km race.”

  1. Een hele prestatie en het verslag neemt je mee naar de uitputtingslag. Een staaltje van doorzettingsvermogen!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *